Je gaat trekken in de Himalaya. Everest Base Camp, Annapurna Circuit, of misschien een doorverborgen route in Bhutan.
▶Inhoudsopgave
Het avontuur van je leven! Maar dan hoor je het woord: Diamox. Iedereen heeft er wel een verhaal over.
De ene persoon zwijgt er liever niet over, de andere zegt dat het een wonderpil is.
Wat klopt er nou écht? En wat vertellen Nederlandse artsen eigenlijk over de dosering en bijwerkingen van dit medicijn? Tijd om het eens helder te krijgen.
Wat is Diamox en waarom nemen reizigers het?
Diamox is de merknaam van het werkstofje acetazolamide. Het is een medicijn dat oorspronkelijk werd ontwikkeld tegen glaucoom (oogdruk), maar in de reisgeneeskunde is het vooral populair als medicijn tegen hoogteziekte.
En dat is precies waarom jij er als trekker in Nepal of Tibet waarschijnlijk mee in aanraking komt. Hoogteziekte (ook wel acute mountain sickness of AMS genoemd) ontstaat wanneer je te snel stijgt in hoogte. Je lichaam krijgt het te kort zuurstof, en de klachten variëren van hoofdpijn en misselijkheid tot ernstige long- of hersenzwellingen. Diamox helpt je lichaam om sneller te acclimatiseren door de ademhaling te versnellen en het zuurstofgehalte in het bloed te verbeteren.
De juiste Diamox dosering volgens Nederlandse artsen
Laten we het hebben over cijfers, want daar draait het om. De meeste Nederlandse reisgeneeskundige artsen, zoals die bij de GGD of gespecialiseerde reisgeneeskunde-praktijken, adviseren de volgende dosering voor preventie van hoogteziekte:
- 125 mg tot 250 mg tweemaal per dag (dus ochtend en avond)
- Start 24 uur voor je begint met stijgen boven de 2500 meter
- Ga door met innemen tot je 2 tot 3 dagen op de maximale hoogte bent, of tot je weer daalt
De standaardtablet van Diamox is 250 mg. Sommige artsen raden aan om met 125 mg per keer te beginnen om te kijken hoe je lichaam reageert, en pas eventueel op naar 250 mg.
Dit is vooral verstandig als je gevoelig bent voor bijwerkingen. Belangrijk: Diamox is in Nederland uitsluitend op recept verkrijgbaar. Je kunt het niet zomaar meenemen uit huis.
Dosering bij klachten van hoogteziekte
Plan dus een bezoek in bij je huisarts of een reisgeneeskundige voor je vertrek naar Nepal of Tibet. Mocht je al klachten hebben bij het stijgen, dan kan een arts soms een andere dosering adviseren, vaak 250 mg tweemaal per dag als behandeling.
Maar hier geldt: Diamox is geen vervanging voor het stoppen met stijgen of dalen. Als de klachten ernstig zijn, is dalen de enige echte oplossing.
Bijwerkingen van Diamox: wat kun je verwachten?
Nu het onderwerp waar iedereen het over heeft. Diamox heeft best opvallende bijwerkingen, en het is goed om je daarop voor te bereiden zodat je niet geschrokken bent halverwege de trek.
De meest voorkomende bijwerkingen
De bekendste bijwerking is het tintelen in handen, voeten en rond de mond. Dat voelt vreemd, maar is onschadelijk.
Bijna iedereen die Diamox slikt, merkt dit. Het gaat vanzelf over als je stopt met het medicijn.
Daarnaast komt meer plassen vaak voor. Diamox is namelijk een lichte diureticum (pil die vocht uitdrijft). Zorg dus dat je voldoinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkinkink
Veelgestelde vragen
Wat zijn de mogelijke bijwerkingen van Diamox tijdens een trektocht in de Himalaya?
Diamox kan soms leiden tot milde bijwerkingen zoals misselijkheid, hoofdpijn of een veranderd smaakzin. Het is belangrijk om goed te blijven drinken en eventuele klachten te bespreken met je arts of gids, zodat ze de dosering kunnen aanpassen indien nodig. Het is essentieel om alert te blijven en je lichaam te luisteren.
Waarom wordt Diamox voorgeschreven aan trekkers in Nepal en Tibet?
Diamox wordt vaak voorgeschreven aan trekkers in Nepal en Tibet omdat het helpt om de acclimatatie te versnellen. Het medicijn verhoogt de ademhaling en verbetert het zuurstofgehalte in het bloed, waardoor je lichaam sneller kan wennen aan de hogere hoogte en de kans op hoogteziekte vermindert.
Hoeveel Diamox moet ik innemen voordat ik begin met stijgen in de bergen?
De meeste Nederlandse artsen adviseren om 24 uur voor je begint met stijgen een dosis van 125 tot 250 mg Diamox tweemaal per dag in te nemen. Begin met een lagere dosis (125 mg) om te kijken hoe je lichaam reageert en pas de dosering indien nodig aan, onder begeleiding van een arts.
Is Diamox een wondermiddel tegen hoogteziekte, of zijn er andere manieren om te acclimatiseren?
Hoewel Diamox een effectief hulpmiddel kan zijn, is het geen wondermiddel. Acclimatiseren vereist een geleidelijke stijging, voldoende rust en hydratatie, en het vermijden van overbelasting. Diamox versnelt het proces, maar vervangt niet de noodzaak van een zorgvuldige aanpak.
Wat moet ik doen als ik al klachten van hoogteziekte heb tijdens mijn trektocht?
Als je al klachten van hoogteziekte ervaart, zoals hoofdpijn of misselijkheid, neem dan contact op met je arts of gids. Zij kunnen de dosering van Diamox aanpassen of, indien nodig, een dalende route overwegen om de klachten te verlichten en je gezondheid te waarborgen.